Medewerker in beeld: Niek Hofman

“Hoe ga ik dít nou weer voor elkaar krijgen?” dat dacht buurtsportcoach Participatie Niek Hofman vorige week. Door de verlengde coronamaatregelen, nieuwe coronavarianten wordt het samen-sporten er niet makkelijker op. Niek heeft als buursportcoach ook in coronatijd de uitdaging om iets van het wekelijkse beweegmoment te maken, een van de onderdelen in zijn functie. Hij werkt sinds juni 2020 bij de gemeente Heerde.

“Na de zomer van mochten we weer voorzichtig samenkomen om te sporten. Ik doe dat met een groep volwassen, grotendeels statushouders, in Heerde/Wapenveld. Het doel is meer participatie, en eventueel integratie, met bewegen en sport als middel. Ons wekelijkse sportmoment bevat gewoonlijk een combinatie van sportactiviteiten, wandelen en wat onderhoudswerkzaamheden als wederdienst bij de locatie waar we mogen zijn. Een gevarieerd aanbod waarin beweging, maar vooral deelname centraal staat. Deze situatie bleek een luxe van korte duur te zijn. “

Want eind september volgden nieuwe coronamaatregelen zoals het sluiten van de sportkantines. De sportgebouwen zelf mochten nog wel gebruikt worden. “Als buurtcoach heb ik daar toegang toe dus werd een sporthal aan de rand van de gemeente ons nieuwe onderkomen. En zo flexibel als de deelnemers zijn, wende iedereen snel aan de nieuwe situatie. Toen de besmettingscijfers in het najaar echt de lucht ingingen, krompen de sportmogelijkheden en mochten we nog maar in tweetallen bewegen.”

Half december ging de tweede lockdown in en dat betekende geen samenkomsten meer. Niek: “Toen werd het echt puzzelen voor mij. Hoe kan ik deze doelgroep, die duidelijk baat heeft bij een gezamenlijk beweegmoment, alsnog in beweging blijven houden? En tijdens mijn eigen dagelijkse wandeling met mijn partner kreeg ik ineens een idee: wat als ik tijd en plaats nou eens loskoppel? Als we nou eens allemaal om 10:00 uur gaan wandelen, maar dan vanuit ons eigen huis en onderwijl contact houden via Whatsapp-selfies?

Ik deelde een zelfgemaakte instructievideo en wachtte in spanning de volgende ochtend af of iedereen ging meedoen. Het resultaat was geweldig: vlak voor 10:00 uur ontving ik de eerste selfie van twee wandelende dames. De ene na de andere foto volgde. Vrolijke berichten vol mutsen en rode konen waarin iedereen genoot van er-even-samen-uit-zijn. Ik was zo trots op de flexibiliteit van de deelnemers. Dus hoe krijg je dus nog iets voor elkaar in coronatijd en een lockdown? Door – waarachtig – contact te houden, en altijd te blijven denken in mogelijkheden.”